Authenticiteit als fundament van therapie

Neuroceptie beïnvloedt in grote mate de staat van ons zenuwstelsel en kleurt daardoor hoe wij onze interne signalen (interoceptie) ervaren. Ze gaat vooraf aan onze bewuste perceptie – dat is wat ons brein denkt over iets. Neuroceptie verloopt onbewust.

Om te weten hoe we ons onbewust voelen, wat we juist voelen en hoe we er vervolgens wijzigingen in kunnen aanbrengen, moeten we ons bewust worden van deze processen binnenin ons. Buiten dat aspect zijn wij als mens in dat gevoel onderhevig aan en afhankelijk van verschillende processen die allemaal samenwerken, elkaar tegenwerken of door elkaar lopen.

Deze zijn de volgende: intergenerationele overdracht, epigenetische aspecten, vroegkinderlijk trauma alsook trauma op latere leeftijd, de vervreemding van onze eigen natuurlijke biologie, de invloed van de omgeving waarin we opgroeien en waar we verder in ons leven vertoeven, isolatie door onder andere – en op kop – onze toegenomen technologisering en digitalisatie, wat vereenzaming van zichzelf en bijgevolg van de andere in de hand werkt.

De ultieme uitdaging van deze tijd is om deze processen en factoren in balans te brengen volgens de unieke eigenheid van elk individu afzonderlijk, zodat ieder volgens zijn specifieke rugzak als mens kan evolueren binnen zijn eigen veerkracht naar eigen authenticiteit.

Hier zijn we los van oordeel en vrij in mening. Geduld is geen opgave meer omdat we vertrouwen in het onverwachte – zoals de natuur ons onverwacht benadert. De natuur waarvan wij momenteel veel te ver verwijderd zijn, ofschoon wij er afkomstig van zijn en onze biologie er sterk mee overeenkomt.

Vanuit vertrouwen in het onverwachte is er ruimte voor creativiteit, geestelijke ontwikkeling en het vinden van eigenwaarde. Authenticiteit is de ultieme verbinding met het zelf. Alleen van daaruit kan men echte sociale en emotioneel volwassen communicatie met anderen aangaan.

Dit kan volgens mij alleen als we eerst zoeken naar wat de onderliggende oorzaak is van het probleem waarmee onze cliënt aanklopt. De hulpvraag dient op de juiste manier benaderd te worden. Dit vraagt van de therapeut een aanwezigheid waarbij het ventraal vagale deel van het autonome zenuwstelsel voldoende gereguleerd is, alsook een aanwezigheid vanuit authenticiteit.

Dat maakt eveneens dat de eigen processen van de hulpverlener voldoende doorleefd moeten zijn om ze in balans te hebben. Hier wringt vandaag de dag nog vaak een schoentje. Practice what you preach is essentieel. En dat is één van de grote uitdagingen binnen de zorgsector.

In mijn praktijk "Je-Zelf-Project" werk ik vanuit deze visie, in co-creatie met de cliënt.